Rusland 2007

[Dennis]

Op Weg!

Het is 13 Juli 2007, de dag voor vertrek. S’avonds alles gecontroleerd, bagage, paspoorten, bankpasjes etc. De koffer
zat helemaal volgepropt met kleding, waarvan ongeveer 65% voor Yuliya was! Uiteindelijk hebben we alles in 1 koffer
weten te krijgen (en in 4 losse extra tasjes… ) Maar goed alles gechecked, en we gingen onderweg naar Pieter, waar
we bleven slapen om de volgende dag vroeg naar Schiphol te gaan voor de vlucht naar Moskou.

14 Juli 2007. Het is 5:30 en we zijn wakker…nou ja..wakker…Yuliya had totááál geen zin om te slapen, dus wij
hebben die nacht ook niet geslapen… 🙁 ..Maar goed…Topfit en erg veel zin in de vakantie alles gereed gemaakt, en
om 6:30 stond Chris al voor de deur(Chris is een collega van Pieter die ons naar Schiphol heeft gebracht.(BEDANKT!).
We hebben nog even alles gecontroleerd, en wat gegeten en gedronken (Koffie….sterke koffie…Very Happy ).
Eenmaal op schiphol aangekomen gedag gezegd, en meteen naar de incheck balie proberen te lopen…maar ja…druk!…
niet normaal meer, de rij voor het inchecken bij KLM liep door tot hal 3! Met linten was alles afgezet, maar goed, toch
proberen mensen ertussen te piepen, maar die werden er netjes weer door de beveiling uitgevist…:) Asociaal tuig…
iedereen wil als eerste instappen natuurlijk…gewoon op je beurt wachten!! Gelukkig bleven we bewegen, en waren we
na ongeveer 30 minuten bij de balie, daarna ging het makkelijk. We werden naar de business-class balie geroepen omdat
we met Yuliya waren, jaja…soms werkt men op Schiphol ook mee met gezinnen met kinderen. Met paspoorten en visum
waren geen problemen…Smile. Uiteraard kwam hierna nog de hel van de paspoortcontrole…Sad Dat duurde en duurde maar…
Maar goed…eenmaal daar doorheen kon eindelijk de vakantie écht beginnen….

De vlucht was uiteraard prima, om 9:35 vertrokken en om 14:50 lokale tijd in Moskou (Sheremetyevo) aangekomen.
Eenmaal daar waren we al voorbereid op lange rijen bij de douane, maar ook daar ging het makkelijk. Er was namelijk een
speciale poort voor “Diplomats” waar wij met Yuliya naar toe liepen. Volgens mij kon iedereen dat eigenlijk doen, maar
niemand durfde of wilde…maar niemand zei verder wat tegen ons, dus we waren snel door de douane heen…Smile
Eerste probleem(pje)

Eenmaal door de douane, moesten we snel geld halen, en 3 treinkaarten kopen richting Toplaia Gora voor onze treinreis
van 27 uur. Volgens onze gegevens zou de trein s’avonds om 20:00 vertrekken, dus tijd genoeg. Maaaar…Geen
treinkaartjes meer voor deze avond! Balen dus!…ook de kaarten naar Sverdlovsk (Ekaterinburg) en Niznii Tagil waren
uitverkocht…De eerste mogelijkheid was 15 juli om 10 uur S’ochtends. Gelukkig zijn we op een vliegveld, en zijn er
meerdere opties. Naast het treinkaartjes loket zit het Vliegtuigticket loket voor binnenlandse vluchten, dus daar
maar eens vragen, en ja hoor wél vluchten naar Sverdlovsk voor 4800ru (€138). Viel best mee eigenlijk.

Deze prijs was eigenlijk niet opgenomen in het reisbudget, dus maar weer even gevraagd wat een treinkaartje voor de
volgende ochtend zou kosten…4400ru(€126) Embarassed . oookéé…..Toen maar naar een andere ticketbalie gegaan (Aeroflot)
om daar eens te vragen naar tickets, maar dat maakte niet uit. 3 tickets voor 4800ru p.p. en een baby (Gratis) voor
de vlucht van 21:00 s’avonds van Moskou naar Sverdlovsk. Het was intussen 17:00 dus meteen naar mams gebeld dat
de plannen iets anders waren geworden. Uiteraard ook naar Andrey en Natascha in Yekaterinburg gebeld dat we daar
heen kwamen, met meteen de vraag of Andrey ons van het vliegveld op kon halen. Geen probleem uiteraard!
Ma stapte meteen op de bus in Kachkanar zodat zij ook in Yekaterinburg kon zijn om Pieter op te wachten
(En ons natuurlijk.. Laughing )

Ik moet zeggen dat het wachten op Sheremetyevo niet altijd even makkelijk was, want we wisten niet welk toestel wij
zouden krijgen…Het blijft een binnelandse vlucht natuurlijk…en als je dan wat oudere toestellen voor de gate ziet staan…

Uiteindelijk was het een Boeing 737 van Aeroflot, dus dat viel mee (alhoewel eenzelfde toestel een jaar later bij Perm
neerstortte…:( )

Om 01:30 aangekomen bij Andrey en Natascha, en Natascha had al heerlijk gekookt (aardappels met vlees in de oven),
en Andrey had al 2 flesjes Vodka gehaald Laughing Echt Super! Tot een uur of 6 zitten kletsen, en meteen de nieuwe
Heineken aanwinsten van brouwerij Patra geprobeerd.
Lekker eten en een Vodka

Wel nog even geslapen, maar na het ontbijt wel nog even de stad in geweest, en bij het Monument van de laatste
Tsaren geweest. Was erg leuk, want het was precies de week van de Tsaren:
Dag vd TsarenDag vd TsarenWooden Chapel

Diezelfde dag is Sascha (Broer van Lyudmila) ons met zijn bus (lijkt op een Ford Transit) op komen halen, en na
gegeten te hebben gingen we op pad. 4 uur later zijn we helemaal uitgeput eindelijk aangekomen in Kachkanar.
Het is een lange weg, pikdonker s’avonds, dwars door de Oeral en om nou te zeggen dat het een mooie gladde weg
is….nee Lekker stuiteren dus…Maar Yuliya snurkt gelukkig lekker door, dus dat is mooi! Bovendien kan ik nou
ook niet zeggen dat Russen nou zo netjes rijden, maar goed, maar we zijn heelhuids aangekomen..Sascha Spasibo!

Kachkanar

Eenmaal aangekomen in Kachkanar eerst even lekker gegeten en gedronken, en daarna lekker gaan slapen natuurlijk.

De Volgende dag eindelijk weer vrienden ontmoet! Olga was een maandje eerder dan Olesya ook bevallen van een
dochtertje (Talina) dus die wilden we dolgraag ook zien! Olga meteen gebeld en gevraagd of ze langs wilde komen
met Talina! Wow zeg, wat een leuk kindje is Talina! Ze had de slechtste start die je kan hebben, maar ze ziet er erg
goed uit, en is een hartstikke vrolijk kind! Yuliya vond haar Russische vriendinnetje ook erg interessant, en ze
speelden meteen al samen, alsof ze al maanden op elkaar zaten te wachten!
Yuliya en TalinaYuliya en Talina
Yuliya had de eerste dagen wel wat moeite met aanpassen, de lange reis, zoveel nieuwe mensen en omgeving.
Ze voelde zich de eerste dagen niet echt lekker, maar gelukkig was daar vandaag al niets meer van te merken!

Diezelfde avond zijn we op bezoek gegaan bij Olga in haar nieuwe huisje, om ook haar man te ontmoeten. Dat viel
ook nog niet mee, want Olga woont 5 hoog, en er is geen lift, dus lekker bezweet boven aankomen met het tillen van
de kinderwagen…maar ja, we moeten niet zeuren want de kinderwagen van Olga is véél groter en véél zwaarder,
en die moet het ook allemaal zelf doen dus…wat klaag ik eigenlijk ook…Smile
Uiteraard ging de man van Olga wat biertjes halen, en we hebben gezellig een biertje gedronken, er viel natuurlijk
véééél bij te praten… Very Happy Nou ja, ik luisterde veelal naar het gekwek van Olesya en Olga Laughing , en probeerde wat te
communiceren met haar man, wat helaas niet meeviel…Sad Ik had ook niet echt een klik met haar man op de een of
andere manier…normaal komen we er wel uit, zeker als er wat biertjes achter de kiezen zitten, maar nu totaal niet.
Jammer.

De eerste week dat we in Kachkanar waren hebben we niet bijzonder veel gedaan, anders dan door de stad lopen,
winkelen, en vrienden bezoeken…Het was alweer een jaar geleden dat we daar waren dus er is alweer zoveel
veranderd in de stad, dat we genoeg te zien hadden. Ik weet nog goed dat ik daar voor het eerst liep een aantal
jaar geleden en dat er bijna geen winkels waren, mijn mobiel geen bereik had en er zeker geen pin automaten waren.
Hoe snel kan het veranderen…Intussen zijn er veel winkels, pinautomaten, en heeft iedereen het duurste
mobieltje… huh Op straat komen we regelmatig oude bekenden tegen, dus dat is ook leuk. Zo ook Natascha…
Toen ik voor het eerst in Rusland was, waren zij en haar man Genya echt onze beste vrienden. Met name Genya was
echt mijn “друг” daar… Laughing .Nu komen we Natascha, die we door omstandigheden (Cry, lang verhaal) nooit meer
gesproken hadden, ineens tegen. Het zal nooit meer zijn zoals vroeger toen Genya nog leefde, maar we waren wel blij
dat het nu goed met haar gaat, en we hebben meteen afgesproken om bij haar wat te komen drinken van de week.
S’avonds was het nog lang licht en lekker weer, dus wat doe je dan? Vrienden bellen en een biertje drinken
(ja..dat doen we erg veel…Laughing) Dus op naar onze vaste stek op straat waar we gezellig met vrienden een biertje
drinken en gedroogde vis, zonnepitten en chips eten…Het is alleen best jammer dat alles wel veranderd is. Het
is allemaal erg gezellig,maar toch allemaal nét even anders dan vroeger…Wel logisch natuurlijk omdat Olesya
haar vrienden gewoon niet meer dagelijks ziet, en iedereen daar ook zijn eigen leven heeft. Ook Marina is
intussen verhuist naar Yekaterinburg, dus ook die zien we niet vaak tijdens de vakantie.

Na een weekje acclimatiseren werd het tijd om wat meer te gaan doen. Olesya en haar moeder wilde natuurlijk
vanalles en iedereen laten zien aan Pieter, dus de tweede week zijn we eerst naar Niznii Tagil gegaan, een
industriestad tussen Kachkanar en Ekaterinburg.
Niznii Tagil

Tja, wat valt er van deze stad te zeggen.. Het lijkt echt een typische Russische vervallen grote stad, wat eigenlijk
echt zonde is, want als je er rondloopt zie je gewoon echt prachtige gebouwen, maar omdat ze gewoon nooit
zijn onderhouden ziet het er gewoon niet uit. Gelukkig zie je wel dat men bezig is om de stad hier en daar op te
knappen.
Eenmaal aangekomen met de stoptrein (3 uur onderweg!) hebben we alvast de treinkaartjes gekocht voor de
reis naar Moskou voor aan het eind van de vakantie. Op zich ziet het station er nog best aardig uit. Eenmaal door
de stationshal naar buiten gelopen, zie je daar niets meer van terug..het was koud, nat en de mensen keken niet blij.
Voor het station was een typische markt waar je wat groenten en fruit kon kopen. Dit was ook de plaats waar
de wegen scheidde, want Pieter en Luidmila gingen verder naar Magnitogorsk op bezoek bij familie
(Wij zijn daar niet heengegaan vanwege de lange reis voor Yuliya, en de slechte voorzieningen aldaar). Wij zijn
naar de oom en tante van Olesya gegaan om wat op te warmen, en te eten. Gelukkig zijn de Russen zéér vriendelijk
zodra ze een baby zien, want iedereen stapte even uit het minibusje (“Mashrutka”) zodat wij achterin konden
zitten waar wat meer ruimte is.
De volgende dagen zijn we door de stad gaan wandelen, om wat inkopen te doen. En man man man, wat een
smerige stad is het ook. Je loopt door een grote winkelstraat, en aan het eind van de straat zie je de rode, gele,
groene en zwarte rookpluimen van de staal fabrieken boven de huizen uitkomen. De gebouwen zijn zwart uitgeslagen
van de troep…Nou ja…standaard industrie stad…gelukkig zijn ze wel druk bezig met opknappen, dus wie weet!
Na 2 dagen hadden we het wel gezien, en zijn we weer in de trein gestapt naar Kachkanar, alwaar Oleg ons
met de auto van het station op kwam halen.
Overigens was het bij de Oom en tante van Olesya super gezellig! Hartelijk dank voor de gastvrijheid, en de
lekkere vismaaltijd! Heel apart om gewone zelfgevangen brasems te zien liggen, en die gebakken te zien worden
om op te eten…En het leuke was…dat is nog lekker ook!

Het interview
Een tijd geleden had Luidmila een interviewtje gegeven aan de vrouwenkrant “Kachkanarski”. Dit is een lokaal
krantje voor vrouwen in kachkanar en omgeving. Waarom werd nou juist zij geinterviewd? Juist ja…Haar dochter
woont in het buitenland, dus interessant voor de lezers om te weten hoe het met haar dochter gaat… Wat wil
nu het verhaal, de krant had blijkbaar te horen gekregen dat wij(Olesya en ik) in Rusland waren! Dus meteen een
goed moment voor hun om een vervolg te schrijven. Een reporter van de krant belde om te vragen of ik mee
wilde werken aan een interview voor een artikel in de krant. Ik vond het prima, niemand kent mij daar dacht ik,
dus geen probleem, alleen is mijn Russisch niet zó goed dat ik dat zonder Olesya zou kunnen.
De dag van het interview breekt aan en de journaliste belt aan. Gewoon een jonge dame gewapend met een schrift,
een taperecorder en een viltstift. In eerste instantie was ik best een beetje gespannen over wat voor soort vragen
er zouden komen, ik wilde uiteraard geen rare dingen zeggen over de stad waar ik regelmatig kom… Smile.
Het interview was eigenlijk een gewoon gesprek met best veel standaard vragen: Wat vind je van Rusland,
wat vind je van Kachkanar, wat is het grote verschil tussen Rusland en Nederland, wat vind je dat goed gaat
in kachkanar, wat niet, wat vind je van de Russische vrouw, wat moet de Russische vrouw anders doen etc, etc.
De journaliste had 6 kantjes volgeschreven, en vond het ook een leuk gesprek. en wij ook…Very Happy
10 minuten nadat de Journaliste weg was belde ze weer, of ze toch een foto mocht komen maken. Prima, mij kent
toch niemand, Alleen Olesya wilde niet echt, want haar kennen wél veel mensen. Maar ja, toch een leuk foto van
Olesya, Yuliya en ik samen, en een van mij alleen. Het zou ergens op pagina 6 komen, dus geen probleem.
8 augustus, vlak voordat wij weer naar huis gingen kwam de krant uit, dus wij naar de Kiosk om te kijken wat er
van geworden was. Komen we aan bij de Kiosk, zitten de dames van de kiosk mij een beetje giechelend aan te kijken.
Dus wij kopen dat krantje, sta ik gewoon met een foto op de voorpagina…. erg apart. Het complete interview stond
op pagina 6 en was pagina gevuld…met een leuke foto van ons drietjes erbij. Gelukkig was er niets aan het verhaal
gelogen, en alles wat wij zeiden is netjes verwerkt….De krant zal ik uiteraard scannen en hier posten…
wel een hele aparte ervaring!, maar wel leuk!

Feestje!
Tot nu toe was er elke keer dat ik in Rusland was wel iemand jarig, een trouwfeest, verjaardag of wat dan ook…
en deze keer dus ook! Eigenlijk niet een feestje voor ons, maar de zus van Oleg was 5 jaar getrouwd, dus Oleg
vroeg of wij zin hadden om ook een biertje te komen drinken.euuh.Ik ken die mensen verder niet, maar lijkt me gezellig!
Eenmaal aangekomen, even kennis gemaakt met iedereen, en ik nam plaats op de bank. Wat is nu typisch Russisch?
De gast is koning…Van mij hoeft dat allemaal niet zo, maar goed, de tafel met eten werd klaargemaakt. De tafel werd
voor mij geschoven, Ik kreeg het mooiste bierglas en al het eten werd rondom mij op tafel gezet. Oleg en zijn zwager
dronken uit een mok. jazeker…wel gewoon bier! Maar de avond was nog erg jong, dus lekker bier met Russische worst,
gerookte kaas en Kyriesky (droge broodstukjes). Even later komt het echte eten pas…pelmini! tja, en wat hoort bij pelmini?
Vodkaaaaaaaaaa!!!
Image 2935Image 2939Image 2956
We hebben net de eerste glaasjes vodka op (De eerste 3 moeten binnen een paar minuten gedronken worden voor een
goede voortgang van de avond, en je bent meteen teut als je niet goed erbij eet… :D) en de broer van Oleg komt
binnenwandelen, nooit gezien, maar een gezellige gast, en uiteraard met een fles Vodka…De hele avond lekker drinken
en eten. Yuliya sliep lekker in de kamer ernaast, dus ook dat was goed. Tegen 23:00 waren de eerste flessen Vodka leeg,
dus even naar de winkel met de broer van Oleg, en de gastheer. Als je eenmaal wat Vodka op hebt, spreekt iedereen wel
wat Russisch… Dus wij naar de winkel, 2 flessen halen en wat snacks. In de winkel moest ik het woord doen natuurlijk,
lachen want ik kan best Vodka kopen in de winkel, en dat hadden ze niet verwacht…:D Wat wel grappig was, is dat de
winkelier mij 3 speciale verschillende 10 roebel munten gaf als wisselgeld! Uiteraard worden die bewaard!
Op de weg terug MOEST op straat even een teug genomen worden van de verse Vodka…dus hop, fles open en aan de
mond, en een toost op het goede leven!…zo hoort dat daar he…Ik raakte wel behoorlijk aangeschoten al…maar ja…het
was ook zo gezellig! En onderweg naar huis zagen we nog 2 auto’s op elkaar knallen, maar dat was gelukkig niets ernstigs.
Behalve dat de broer van Oleg met zijn dronken kop aan de politie moest gaan uitleggen wat hij gezien had…
Weer aangekomen stond de nieuwe verse Pelmini (God wat smaakt dat altijd goed icm Vodka) alweer op het vuur en
de microfoon werd tevoorschijn gehaald….ik dacht nee he..en jawel hoor Karaoke! Echt, je lacht je rot hoe fanatiek
Russen zijn bij sommige typische Russische liedjes…Ik kan het niet volgen, dus kijk alleen en maak wat foto’s.
Image 2950Image 2952
Behoorlijk aangeschoten(Ik dan… Very Happy ) en voldaan van het super gezellige feestje gaan wij diep in de nacht naar huis….

Deze vakantie stond ook een beetje in het teken van de MVV aanvraag van Luidmila. Die was goedgekeurd, en Luidmila
zou met ons mee terug gaan naar Nederland. Dit hield in dat er een hoop moest gebeuren, zowel thuis als in de tuin.
Het huis zelf hoeft niets aan te gebeuren, maar de schuur lag echt helemaal vol met troep, en moest opgeruimd worden.
Pieter en ik trokken onze oude kleding aan en doken de schuur in. Nou wist ik al wel dat er troep lag wat weg kon, maar
zoveel…..wow…We hebben ongeveer 6 dozen vol troep (van stuk karton tot een kapotte versterker en wat vage chemicalien)
klaargezet om weg te gooien. Uiteindelijk moest voordat we alles weggooide natuurlijk nog even door Luidmila
geinspecteerd worden of we niet teveel weggooiden, want volgens onze standaard hoeven we geen stuk hout met gaten
te bewaren…Russische standaard?: “Je weet nooit, dus bewaren”.en zo geschiedde, we konden weer opnieuw beginnen. Laughing
Olesya en Luidmila gingen met Yuliya wandelen, en wij gingen verder. Op een gegeven moment liepen we de trap af
met dozen om deze in de afvalbak te gooien, zagen we een dun 2 aderig draadje zo uit de meterkast op de 2e komen
(per verdieping zijn 4 flats waar de meterkast op de gang zit) dat was al vreemd, en het bleek dat iemand buiten aan het
lassen was en daarvoor stroom nodig had…jaja, een lasapparaat op een 2 aderig telefoondraadje…Goooeeeeed…
Wij weer de “schuur” in op de 3e, en opeens hoorden we een enorme knal, het licht ging even uit en weer aan… we
schrokken ons het lazerus!! We keken elkaar aan van: oh oh…De lasser ligt gebakken op de grond bij de meterkast,
en we durfden eigenlijk niet naar de 2e te gaan om te kijken hoe de lasser geroosterd was ofzo….. Shocked We zijn toch
maar gaan kijken, niemand te zien…het draadje was wel los, en er hing een dikke rookwolk, maar verder niks. Komt
de lasser aangelopen, en kijkt zo naar ons van: “Wat kijken jullie nou, niks aan de hand toch?” We zijn maar weer
naar boven gegaan om verder op te ruimen….het zal wel normaal zijn… Embarassed Shocked
Misschien dacht hij dat wij het draadje hadden losgetrokken ofzo.

De Tuin
De tuin…wat kun je erover vertellen. Het is dé plaats om heerlijk te ontspannen vind ik. Je zit midden in de natuur. De tuin
ligt aan de rand van het tuingebied waar vrijwel iedereen uit Kachkanar een tuintje heeft waar vanalles gekweekt wordt
om te eten. Vroeger was men meer afhankelijk van de eigen tuin omdat men in een flat woont en geen tuin erbij heeft, en
de winkels ook niet alles hadden, dus zelf kweken was een must. Tegenwoordig hoef je geen tuin meer te hebben omdat
er inmiddels ook in Kachkanar winkelcentra zijn waar alles te koop is. Het uitzicht in de tuin is zo ontspannend…heerlijk..
links het bos, voor je Kachkanar mountain, en rechts de ander tuintjes:
TuinenkachkanarOp zoek naar bronwater
In de tuin staat een huis waar je zo kan slapen in de zomer…1 kamer beneden, met een serre en een slaapkamer boven.
Er is gewoon gas en licht aanwezig, dus koken kan ook! Echter als je op de tuin bent kun je veeeel beter de BBQ aansteken:
Image 2707BBQImage 2642Image 2682
Deze zomer hadden we echter ook wat werkzaamheden in de tuin die Pieter en ik graag deden. Onderweg naar de tuin
gingen we langs de winkel om vlees en bier te halen die we na de “werkdag” nuttigde. Uiteraard ook wat groente uit
de tuin halen..verser kan niet! Het werken in de tuin valt niet mee vanwege het gemis aan goed gereedschap en materiaal,
maar toch hebben we de plantenkas waterdicht kunnen maken, een kachel (op de russische manier, je wil het níet weten… Embarassed )
gemaakt, en een raam in de serre gemaakt die ook open kan, dus al met al zeer geslaagd!:
Image 2652Kas waterdicht makenImage 2684Image 2686

Ontspanning in de Tuin
Zoals al eerder gezegd, in de tuin kun je zo enorm lekker ontspannen en een feestje maken! Op een dag hadden Olesya
en ik vrienden uitgenodigd om in de tuin een BBQ te maken, en een biertje te drinken, dus allemaal wat centjes
bijelkaar gelegd om bier te halen en eten. Wat mij betreft zou ik alles betalen, maar dat is niet de Russische manier.
We maken met zijn allen een feestje, dus iedereen legt wat in. Toen we eenmaal lekker bezig waren, kwamen ook Luidmila
en Pieter naar de tuin, gewoon om even lekker te relaxen, en water te geven aan de planten. En wat daarna gebeurde
is dus ook typisch Russisch. Er komen vrienden aan die een eigen kiosk hebben, (Igor en Tanya) en als deze twee mensen
komen, dan komen ze nóóit zonder eten en drinken…dus het eerste wat ik krijg is een fles Sobolek bier van Igor
(standaard…al stort alles in, eerst krijg ik een biertje van Igor… :), en Tanya komt met een zak met vis aan die ze
meteen schoon gaat maken om óók op de BBQ te doen..genoeg voor iedereen! En die vis he….Ik weet nog steeds niet
precies wat voor vis het is…het lijkt op makreel, maar het is zoooo verschrikkelijk LEKKER…thumbs up thumbs up
SobolekImage 2734Image 2749Image 2752
Wat óók in de tuin staat is een Banya. Dit is een sauna waar je lekker kan zweten. Andrey (de vader van Olesya)
heeft deze zelf gemaakt! Ergens in het fotoalbum staan wel foto’s van de bouw. Hoe gaat dat op de Russische
manier in zijn werk? De haard in de banya wordt aangestoken en flink heet gemaakt. Ongeveer een uur hout op
de haard gooien maakt dat de banya rond de 90 á 100 graden wordt.
Igor, Oleg, Pieter en ik gaan naar de voorkamer van de Banya. Daar staat een tafel en 2 bankjes om bij te komen
van een sessie in de banya zelf…Very Happy Eenmaal binnen kleden we ons uit en blijven daar lekker zitten om alvast nóg
een pils te drinken voordat we de hitte in gaan. Voor Pieter was het de eerste keer, dus die wist ook niet precies
wat het inhield. Uiteindelijk is de banya dan heet genoeg, en we gaan er met zijn vieren in, lekker zitten op de
2 banken die op verschillende hoogten staan..de bovenste is voor de bikkels, daar wordt het namelijk het heetst.
Daar gaan Igor, Oleg en ik dan ook zitten…Pieter moet eerst maar even op de lagere bank zitten… Razz Igor
pakt de waterpan en pakt water uit de tank die aan de haard vast zit, en gooit water op de stenen. SSSHHHHH..
en lekker stomen! Wat een hitte, ontspanning en gezweet…We proberen wat de praten, We houden het bij
eenvoudige dingen, en geen zware politieke dingen, want dat begrijp ik toch niet…haha…
We lullen wat over bier, Heineken, auto’s en dat soort mannenpraat.
Wat erbij hoort is natuurlijk een bosje berkentakjes met blad om jezelf en elkaar even lekker te “slaan” en
masseren. Pieter mocht als eerste een Russische berken massage ondergaan. Het beste is om dan op je buik
te gaan liggen op de bovenste bank, water op de stenen te gooien en dan zachtjes met de berkentakken op
de rug slaan. Op dat moment wordt het erg heet, maar echt zooooo relaxt! Als je dit voor het eerst meemaakt
kan het wat teveel worden, en Pieter besluit even een break te nemen. Igor, Oleg en ik gooien nog wat water
op de stenen, en ik ben het volgende slachtoffer…damn wat is dat goed zeg…
Daarna met zijn allen weer naar de voorkamer…bier erbij, en daarna weer terug de sauna in…na een tijdje
sprak iedereen Russisch… Laughing , en wat was het supergaaf! Ook af en toe naar buiten de koudwaterslang erop
en snel naar binnen en dan geen water op de stenen,…maar bier..allemachtig dan ruikt het nóg lekkerder!
Image 2737Image 2756Oleg, ik en pieterImage 2759

Treinreis
Tja, en dan komt het onvermijdelijke van een vakantie he…het naar huis reizen…Sad Op zich is dat gelukkig ook
nog een behoorlijke beleving, dus nog steeds erg leuk..óók al zijn we onderweg naar huis. S’nachts werden we
weer door Sascha opgehaald om ons naar Toplaia Gora te brengen…echt een dorp paar huizen in de middle of
nowhere waar de trein naar Moskou stopt…Onderweg rij je over een redelijke snelweg door de bergen en bossen,
wat voor iemand die daar nooit rijdt levensgevaarlijk is. Er is geen licht, en er staan geen reflecterende paaltjes,
alleen links en rechts bomen… Na zo’n 3 kwartier rijden nemen we ineens een afslag, moeten we een gat in de
weg van een paar meter ontwijken. Uiteindelijk zijn we dan na een uur bij het “station” waar de trein stopt…Smile
Dit is het “station” dus, en de trein stop 2 minuten….Smile Op zich wachten ze wel tot je helemaal bent ingestapt,
maar als je op de deur bonkt, en ze doen niet open, wordt je toch wat angstig…haha
Image 2979
Eenmaal aan boord van de trein is het lekker ontspannen, eten, naar buiten kijken. Je kan wel platzkart nemen,
wat goedkoper is, maar dat zie ik niet zitten. In de platzkart klasse zit je met 50(?) man in een grote coupe
zonder enige privacy, en met Yuliya zie ik dat ook echt niet zitten. Voor Pieter was het ook de eerste keer,
dus we hadden gekozen voor een Coupe (2e klasse). Dit is een coupe met 4 bedden die je gewoon af kan
sluiten, en waar je dus zonder zorgen lekker kan slapen en genieten van het uitzicht. Op deze manier is het
contact met andere Russen wel minder, dat is waar. Elke wagon heeft een heet water voorziening waar je je
instant koffie, thee of soep kan maken.
Image 2981Heet water boilerImage 2985
Je doet veel stations aan, en bij de meeste stop je ook maar een paar minuten, tot maximaal 40 minuten.
Dus niet echt de tijd om bv een stad te gaan bekijken, maar het is natuurlijk wel leuk om naar buiten te gaan en
daar een biertje te drinken, wat te eten, en wat souveniers te kopen. Soms gaan ook de medewerkers
van de trein gezamelijk lekker zingen op het station wat ook érg leuk is!
Image 2990Image 2997Image 3006Image 3011
Wat zie je dan verder onderweg? Hoofdzakelijk bomen…maar op de een of andere manier is het toch erg
ontspannend om gewoon in de gang te staan en naar buiten te kijken. Het duurt bij elkaar zo’n 27 uur, maar
ik vind het toch vele malen leuker dan vliegen!
Image 3019Image 3023Image 3034Image 3043
Hopelijk is het een beetje leesbaar, maar onderstaand is de complete route:
Schema

En de reis op de kaart:

Moskou
Vrijdag s’morgens om 5:35 stopt de trein dan op het station in Moskou. Vlak voor aankomst kun
je je natuurlijk wel even opfrissen, tandjes poetsen en een bakje koffie drinken voordat we in de
grote stad arriveren…Smile Maar het is wel vroeg! De zon is nog niet op, en het is al erg druk op het station.
Op het perron zien we allerlei half uitgeslapen mensen en uiteraard de standaard taxichauffeurs.
Het is best een groot station, en er hangt zo’n typisch smoezelige stations sfeer.
De kleine kiosken zijn al (of nog steeds) open, en her en der liggen wat zwervers en drugs verslaafden.

We zouden 2 nachtjes in Moskou blijven. De dag van aankomst hadden we een afspraak op de
Nederlandse ambassade om het MVV visum te krijgen voor Luidmila. De afspraak was om 9 uur, dus
we hebben de koffers in de opslag geplaatst van het station voor 30 Roebel, en zijn daarna meteen richting
de ambassade gegaan.

Het zou een formaliteit zijn, aangezien ik 10 keer heb gebeld om te vragen wat we precies nodig hadden,
en dit alles hadden we bij ons, dus we zouden zo weer buiten staan. Wat een deceptie is dat geworden zeg….
Olesya en Luidmila gingen eerst, en na een uur kwam Olesya naar buiten: Geen visum….grote vraagtekens
boven mijn hoofd, en ik ben naar binnen gegaan. Uiteraard spreekt de mevrouw achter de balie geen
Nederlands, en door haar antwoorden was ik behoorlijk pissig aan het worden, dus wilde ik de consul spreken.

Pieter en ik konden een apart kamertje in voor een gesprek. Na 45 minuten praten geconcludeerd dat het
echt idioten zijn bij de ambassade, en ook gewoon keihard tegen je staan te liegen! Blijkbaar ontbrak 1 stempel.
.. en dat kunnen ze blijkbaar niet zeggen als je daar heen belt om informatie te vragen.
“Het staat ook op de website”…(Ook daar nogmaals gekeken, maar het staat er helemaal niet)….AHHHHHHHH
Pieter over de rooie, Luidmilla teleurgesteld, en ik boos….Eerst maar eens even een biertje gaan pakken en
een nieuw strijdplan maken. We hadden zo gehoopt om met zijn allen na de vakantie naar huis te kunnen.
Maar helaas….

Wat moesten we nu dus snel gaan regelen? Luidmila moest weer naar Kachkanar om de stempel te halen
(5000km reizen Embarassed) en haar vliegticket aanpassen. Die dag hebben we heel Moskou doorgelopen om een
treinkaartje te kopen, en het vliegticket van Luidmila van Moskou naar Amsterdam om te zetten naar een
week later. Helaas hebben we dus niet echt kunnen genieten van Moskou deze dag. Eind van de middag
hebben we onze koffers weer opgehaald en zijn we naar een hostel gegaan waar altijd veel studenten
slapen en erg goedkoop is…Smile Het zag er eigenlijk nog best goed uit voor die prijs. Wel ver van het centrum,
maar met de bus en metro kom je er ook.

Vrijdag avond compleet gesloopt van al het haasten, lopen en stressen om de tickets enzo te regelen, en zijn
we eindelijk allemaal ook wat afgekoeld, en eigenlijk ook te moe om boos te zijn, hebben we
wat inkopen gedaan en zijn we op tijd gaan slapen. Een week later zou het wel in orde komen…toch??

Zaterdag was in principe alles geregeld, dus konden we wat ontspannender Moskou bekijken.
Voor Pieter was alles nieuw, dus wat moet je dan laten zien? Het rode plein! Ons hostel lag niet echt
in de buurt, dus meteen de metro gepakt, wat ook een beleving is, want het metrostelsel is prachtig in Moskou!
Via Tverskaya Ulitsa loop je zo richting het rode plein,
Tverskaya Image 2779Manezh Square
Wat een heerlijk weer was het ook zeg. Elke keer weer kijk je je ogen uit als je het plein op loopt…
Links GUM, rechts het Kremlin, voor je de basiliek, en achter je het Historisch museum:
GUMImage 2803Image 2804Image 2783
Na hier lekker te hebben gewandeld zijn we naar het naastgelegen park (Alexander park) gegaan.
Dit is een van de plekken waar veel moskoviten komen als het lekker weer is om lekker op het gras in
de zon te liggen. Vlag naast ons zat een groep jongeren die allerlei spelletjes aan het doen waren…
het leek wel een theatergroep ofzo, dus dat was wel leuk om te zien.
Je kan vlakbij lekker bier halen in plastic bekers, dus dat doen we dan ook graag… Laughing
Image 2816Image 2824Image 2832Alexander Park
Naast het grasveld is het monument voor de gevallen soldaten tijdens WOII. Erg indrukwekkend
is het wel. Er is een eeuwige vlam die permanent bewaakt word door 2 soldaten die dus VOL in de
zon staan…en in de winter…tja…ik wil het niet eens weten!… Confused
Terwijl wij daar zijn, mogen we ook nog getuige zijn een wisseling van de wacht…het was erg druk,
dus het viel niet mee om wat leuke foto’s te maken:
Unknown SoldierImage 2819 Image 2823

Zondag smorgens was de vakantie eigenlijk echt over… Sad We zijn eerst naar het station gegaan
waar we op het station weer afscheid hebben genomen van Luidmila, die ging dus weer naar huis.
Wij moesten naar het vliegveld voor ons laatste stukje van de reis..Moskou-Amsterdam. We konden
ons troosten met het feit dat Luidmila dan een weekje later zou komen…en dat gebeurde uiteindelijk
ook nadat ik wéér boos naar de Nederlandse ambassade moest bellen.
Die mensen daar zijn écht niet wijs.. Mad Mad

De vakantie was echt wederom TOP, en ik hoop dat we er snel weer naar toe gaan!!

Voor alle foto’s kun je naar het fotoalbum browsen.

[Author]

Posts